TERZOPOULOS’UN OYUNCULUK YÖNTEMİNDE ZAMAN VE UZAM
Güneş Kozal
İnsanın dünyada bulunuşu, etme/eyleme, deneyimleme ve olma hâli, zaman ve uzam ile girdiği ilişki sayesinde kendini gösterir. Merleau-Ponty Algının Fenomenolojisi’nde, özne-bedenin dünyada bedenli varoluşuyla zamanı şimdide, uzamı ise hem kendine has bedeninde hem de bedeni çevreleyen etrafında bulduğunu uzun uzun anlatır. Merleau-Ponty’e göre, mevcut olmanın özünde, öznenin deneyim alanını kapsayan aktif bir zamansallık ve uzamsallık vardır (Merleau-Ponty, 2017, s.580-581). Başka deyişle, zamansal ve uzamsal alanda gerçekleşen öznenin deneyimi, öznelliğini vurgular ve bedende görünür olduğunu aşikâr eder. Bu durumda ne zaman ne de uzam öznenin bedeninden ve deneyiminden bağımsız düşünülemez.
Attis Tiyatrosu’nun yönetmeni Teodoros Terzopoulos da yıllardır sürdürdüğü oyunculuk yönteminde kurguladığı belirli psikofiziksel alıştırmalarla, oyuncu bedeninin deneyimini, varoluşun boyutları olan zaman ve uzamda gezdirmeye, oyuncunun mevcudiyetine derinlik sağlamaya yönelir. Bedenin sunduğu tüm olanakları araştırmaya girişerek oyuncusuna bir beden zihin bütünlüğü yaratmanın koşullarını sunar. Alıştırmalardaki eylemler veya hareketeler nihai bir hedefe ulaşmak için değil, tekrarlanan formlar ve hareketler aracılığıyla enerji yoğunluklarını farklı ritim ve gerilimlerle deneyimleyerek bedenselleştirdikleri “şimdi ve burada” olma hâlinin çalışmasını içerir. Aslında denebilir ki, Terzopoulos, “Oyuncunun temel malzemesini tümüyle beden olarak görür”. Beden başlı başına müthiş bir deneyim alanıdır onun için; oyuncunun zaman ve uzamla kurduğu ilişkiyi oyuncunun beden zihniyle yaratacağı bir oluş hâline doğru yöneltmek, yöntemin temel hedefi olarak değerlendirilir (Kozal, 2023: 99-119).
(…)
devamı için ABONE OL